پنل کاربر سبد خرید
ورود / عضویت



ورود
عضویت
بازیابی رمز
ورود / عضویت
۰
پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم
پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

تبلیغات
پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

پردازنده


پردازنده یکی از اجزای مهم سیستم رایانه است. پردازنده که با توجه به سیستم سلسله مراتبی رایانه، خود دارای یک سیستم سلسله مراتبی است، می تواند داده ها و دستور ها را از اجزای مختلف رایانه دریافت کرده و پس از پردازش، نتیجه ی آن را به مکان مشخصی ارسال کند. برای درک بهتر از عملکرد سیستم پردازنده، تلاش شده است تا در این بخش سیر تکاملی پردازند های شرکت اینتل را مورد بررسی قرار داده و اتفاقات و فناوری های مهمی معرفی شوند که تأثیر فراوانی در موفقیت یا شکست این سیستم داشته اند.

    در رایانه های امروزی پردازنده های بسیاری به کار برده می شوند، مانند پردازنده کارت صدا و یا پردازنده کارت گرافیک، ولی پردازنده مورد بحث در این بخش به واحد پردازش گر مرکزی در رایانه اطلاق می شود.

    پردازنده دو وظیفه ی اصلی دارد که عبارت اند از:

    • انجام محاسبات روی داده ها
    • انتقال و جا به جایی داده ها

    پردازنده این کار ها را با سرعت بسیار بالایی انجام می دهد. با وجود این سرعت بالا، باز هم افزایش سرعت انجام این کار ها همواره مورد توجه کاربران و تولید کنندگان پردازنده بوده است. طراحان برای دستیابی به افزایش سرعت، در تولید پردازنده های جدید راه کار های زیر را در نظر داشته اند:

    • افزایش فرکانس پالس ساعت پردازنده.
    • افزایش عرض گذرگاه های مربوط به پردازنده، مانند گذرگاه سیستم (FSB) و در سال های اخیر گذرگاه QPI و گذرگاه DMI.
    • بهینه سازی ساختار هسته ی پردازنده و اجزای دیگر آن، برای انجام کارهای بیشتر در هر پالس ساعت است، در این بخش تلاش می شود روش عملکرد پردازنده به زبانی ساده بررسی شود. برای بررسی و فهم عملکرد پردازنده های جدید و موجود در بازار، لازم است با روش و شیوه های کار پردازنده های قدیمی آشنا شوید. به همین دلیل به صورت خلاصه و فشرده نسل های مختلف پردازنده ها بررسی می شوند و تحولات تأثیرگذار بر معماری پردازنده ها در هر نسل، بیشتر مورد توجه واقع می شوند.

    در سیر تکامل پردازنده از ابتدا تا به امروز، دو رویکرد برای افزایش کارایی آن ها مورد توجه محققان و شرکت های تولید کننده پردازنده بوده است:

    • افزایش توان و سرعت پردازنده با افزایش فرکانس پالس ساعت
    • استفاده بهینه از ظرفیت های موجود در پردازنده

    برای توسعه پردازنده، محققان با گلوگاه های حساسی رو به رو هستند. یکی از این گلوگاه ها گذرگاه سیستم یا FSB است. به همین دلیل با پافشاری شرکت های تولید کننده ی پردازنده برای افزایش پالس ساعت داخلی آن و هم چنین محدودیت در افزایش سرعت انتقال داده ها به وسیله ی گذرگاه سیستم، تلاش شده است تا برای افزایش کارایی پردازنده، بیشتر به فناوری پردازش پرداخته شود. با این رویکرد می توان نمونه های مختلفی از فناوری پردازش را دید. تعدادی از این فناوری های پردازش عبارت اند از:

    • تک چرخه ای
    • خط لوله
    • Superscaler
    • Hyper-Threading

    برای توضیح این فناوری ها، ابتدا با مفاهیم زیر آشنا شویم:

    پالس ساعت پردازنده

    هر پردازنده ای را که در نظر بگیرید اولین ویژگی و یا خصوصیتی که در مورد آن بیان می شود، فرکانس پالس ساعت است. همه ی پردازنده ها یک سرعت کاری دارند که به وسیله ی یک کریستال بسیار ریز تعیین می شود. این کریستال نوسان ساز که با آن آشنا شده اید، روی برد اصلی قرار دارد. پردازنده با استفاده از سیگنال پالس ساعت، کار های داخلی خود را با دیگر اجزای سیستم هماهنگ می کند. پردازنده های جدید به طور دائم با افزایش فرکانس پالس ساعت خود در حال توسعه هستند. پردازنده ها در سال ۱۹۸۱ با فرکانس ۴/۷ مگاهرتز کار می کردند درحالی که بعد از سی سال با فرکانسی بیشتر از ۶ گیگاهرتز کار می کنند. برای بررسی بیشتر و درک بهتر افزایش این فرکانس، در جدول زیرفرکانس پالس ساعت نسل های مختلف پردازنده های شرکت اینتل تا سال ۲۰۰۴ ارائه شده است. برای رسیدن به سرعت پردازش بسیار بالا و بالاتر در این مدت، شرکت های تولید کننده ی پردازنده نیاز داشتند تعداد بسیار زیادی ترانزیستور را در فضای بسیار کمی از تراشه قرار دهند. برای درک بهتر این موضوع می توان به روند افزایش تعداد ترانزیستور ها در نسل های مختلف پردازنده در جدول زیر نگاه کرد.

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    به طور معمول سرعت هر رایانه بستگی به قدرت پردازنده در پردازش تعداد دستورالعمل ها در هر ثانیه دارد. در بسیاری از پردازنده ها، این تعداد روی پردازنده یا در دفترچه ی راهنمای آن ثبت می شود.

    ولتاژ پردازنده

    پردازنده های امروزی به دلیل میزان پردازش های بسیار زیاد، مقدار انرژی الکتریکی خیلی زیادی مصرف می کنند. همان گونه که می دانید پردازنده روی برد اصلی نصب می شود. برای تأمین مناسب انرژی الکتریکی مورد نیاز، هر پردازنده دارای دو سطح ولتاژ است که به وسیله ی برد اصلی تأمین می شود. این ولتاژ ها عبارت اند از:

    • سطح ولتاژی که به هسته پردازنده اعمال می شود.(Core Voltage)
    • سطح ولتاژی که به بخش های دیگر پردازنده مانند حافظه ی نهان اعمال می شود.

    هر قدر اندازه (ابعاد) ترانزیستور ها کاهش پیدا کند، سطح ولتاژ مورد نیاز آن برای عملکرد مناسب کاهش می یابد. به همین دلیل سطح ولتاژ ۵ ولت در هسته پردازنده های اولیه به ۳/۳ تا یک ولت در پردازنده های امروزی کاهش پیدا کرده است. از طرفی با کاهش اندازه ی ترانزیستور ها تعداد بیشتری ترانزیستور در واحد سطح پردازنده قرار می گیرد که مصرف نهایی انرژی الکتریکی را بالا می برد. با کاهش سطح ولتاژ مورد نیاز ترانزیستور ها انتظار کاهش مصرف انرژی وجود دارد، ولی با افزایش تعداد ترانزیستور ها در تراشه ی پردازنده، مقدار انرژی مصرفی پردازنده های جدید به نسبت پردازنده های قدیمی، یا ثابت مانده و یا افزایش داشته است.

    سازمان پردازنده

    برای درک سازمان پردازنده، بهتر است وظایف اصلی آن را بررسی نمود. پردازنده برنامه هایی را که در حافظه ی اصلی وجود دارند، اجرا می کند. در واقع برای اجرای هر برنامه، ابتدا دستورالعمل ها و داده های مربوط به آن، به حافظه ی اصلی منتقل می شوند. هر برنامه از تعدادی دستورالعمل تشکیل می شود که به این دستورالعمل ها کد برنامه (Program Code) یا opcode گفته می شود. ممکن است دستورالعمل به وسیله ی کاربر و با استفاده از صفحه کلید و یا ماوس به پردازنده ارسال شود مانند دستور های ذخیره کردن و یا کپی کردن و یا دستور چاپ. دستورالعمل ها به دو دسته ی ساده و پیچیده تقسیم می شوند:

    • دستور ساده به دستورهایی گفته می شود که برای اجرا شدن در پردازنده زمان کمی مصرف می کنند.
    • دستور پیچیده به دستورهایی گفته می شود که برای اجرا شدن در پردازنده به زمان زیادی نیاز دارند.

    به طور مثال دستور Add (جمع کردن) دستوری ساده است که به راحتی با کمترین زمان ممکن (یک واحد زمانی یا یک سیکل اجرا) در پردازنده انجام می شود. ولی دستور Multiple (ضرب کردن) دستوری پیچیده است که برای اجرا نیاز به چند واحد زمانی (چند سیکل اجرا) در پردازنده دارد، زیرا برای اجرای هر عمل ضرب نیاز به اجرای چندین عمل جمع داریم.

    داده ها ممکن است داده های ایجاد شده به وسیله ی کاربر باشد، مانند متن ایجاد شده در نرم افزار واژه پرداز و یا نامه ی الکترونیکی و یا ممکن است داده های حاصل از پردازش تصویر یا فیلم باشد که به وسیله نرم افزار های مخصوص ایجاد می شوند.

    دستور به کد های دودویی گفته می شود که قابل فهم به وسیله ی پردازنده باشد. کد های دودویی یا کد های ماشین به وسیله ی روش های خاصی (کامپایل شدن) پس از نوشتن هر برنامه تولید می شود. همه ی پردازنده ها بدون توجه به سایر اجزای رایانه، قابلیت اجرای تعداد محدودی از دستورالعمل ها را دارند که به مجموعه ی آن ها Instruction Set می گویند. در واقع این مجموعه دستورالعمل ها، زبان قابل فهم برای پردازنده است و برنامه ها برای اجرا شدن روی رایانه ها مجبور هستند این مجموعه دستور ها را به کار ببرند.

    برنامه نویسی با زبان رایانه بسیار سخت و طاقت فرساست. به همین دلیل اغلب کاربران علاقه ای به برنامه نویسی با این زبان ندارند. برای ارتباط راحت تر و ساده تر برنامه نویسان با رایانه، تلاش شد تا زبان های برنامه نویسی به زبان مکالمه و محاوره نزدیک تر باشد. شاید این سؤال در ذهن کاربران ایجاد شود که پردازنده چگونه دستورهایی را اجرا می کند که به زبان انسان نزدیک است و با مجموعه دستورالعمل های قابل فهم خود فاصله ی زیادی دارد؟ طراحان و تولید کنندگان زبان های برنامه نویسی برای استفاده بیشتر و راحت تر کاربران، با استفاده از ابزار های مترجم و مفسر مانند کامپایلر، برنامه ی ایجاد شده به وسیله ی کاربران را به زبان ماشین تبدیل می کنند. در واقع دستور های ایجاد شده به وسیله ی کاربران که به زبان انسان نزدیک است با ابزار های مترجم و مفسر به کد های ماشین تبدیل شده و سپس برای اجرا به پردازنده ارسال می شود. شکل زیر مراحل تبدیل برنامه به کدهای پردازنده را نشان می دهد.

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    پس از شناخت opencode ها می توان روش اجرای هر کدام را بررسی کرد. پردازنده تقاضا های متفاوتی از سخت افزار های مختلف دریافت می کند بنابراین برای انجام صحیح دستور ها و سرعت بخشیدن به کار ها به چند بخش تقسیم می شود. شکل ساختار کلی پردازنده را نشان می دهد. یکی از این بخش ها، واحد کنترل ((Control Unit (CU) است که کار های زیر را کنترل می کند.

    • عمل دریافت دستورالعمل از حافظه اصلی رایانه به وسیله ی این واحد صورت می پذیرد که به این عمل، واکشی (Fetch) می گویند.
    • این واحد دستورالعمل دریافت شده را برای اجرا در واحد های دیگر آماده می کند که به این کار رمزگشایی (Decode) می گویند.

    هر دستورالعمل پس از دریافت از حافظه ی اصلی و رمزگشایی می تواند اجرا (Execute) شود. واحد دیگری که در پردازنده بسیار مورد توجه قرار می گیرد واحد محاسبه و منطق ALU است که قدرت اجرای دستورالعمل ها را دارد. واحد های اجرا در پردازنده توانایی اجرای دستور های محدودی را دارند، به طور مثال دستور های اصلی جمع، تفریق و ... و چند دستور منطقی مثل AND ،OR و ... . در صورتی که پردازش مربوط به اعداد اعشاری باشد واحد FPU این دستور ها را اجرا می کند که در ادامه با آن آشنا خواهید شد.

    هر دستور پس از اجرا، نتیجه ای دارد که برای اعلام به درخواست کننده یا برای استفاده در دستور های بعدی باید در حافظه نگهداری شود. عمل نوشتن نتیجه ی هر دستورالعمل در حافظه را، Write back گویند.

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    بنابراین برای اجرای هر دستور برنامه مراحل زیر انجام می شود:

    • واکشی دستور یا fetch: در این مرحله دستور مورد نظر را از حافظه اصلی سیستم می خواند.
    • رمزگشایی دستور یا decode: در این مرحله دستور مورد نظر رمزگشایی می شود تا مشخص شود چه عملی باید انجام گیرد.
    • برداشت داده: ممکن است اجرای دستور نیاز به خواندن داده از حافظه داشته باشد و یا داده مورد نظر از ماژول ورودی/خروجی درخواست گردد. در این مرحله باید دادە مورد نظر در اختیار پردازنده قرار گیرد.
    • پردازش داده یا اجرا (Execute): برای اجرای هر دستور نیاز به انجام بعضی کارهای محاسباتی یا منطقی روی داده می باشد که در این مرحله به وسیله ی واحد ALU و یا FPU انجام می شود.
    • نوشتن نتیجه (write back): در نهایت نتیجه ی هر پردازش ممکن است در حافظه یا یک ماژول ورودی/خروجی نوشته شود و یا نتیجه ی پردازش برای کار های بعدی ذخیره شود.

    همان طور که بیان شد برای اجرای یک دستور، پردازنده نیاز دارد دستور مورد نظر و داده ی مربوط به آن را به طور موقت در خود ذخیره کند. هم چنین پردازنده باید مکان دستور بعدی در حافظه ی اصلی را برای اجرای آن بداند. به بیان دیگر پردازنده باید دستور و داده را ضمن اجرای یک دستور در یک مکان موقت ذخیره کند، به همین دلیل پردازنده به یک حافظه داخلی کوچیک و سریع نیاز دارد. به این حافظه های کوچک ثبات می گویند.

    رایانه از یک سیستم سلسله مراتبی حافظه استفاده می کند. در بالاترین سطح از این سلسله مراتب، حافظه ها سریع تر، کوچک تر و گران تر می شوند. در داخل هسته پردازنده، مجموعه ای از ثبات ها قرار دارند که در سطحی بالاتر از حافظه ی اصلی و حافظه ی نهان کار می کنند و به پردازنده نزدیک تر هستند. در زمان اجرای دستور، از ثبات ها برای ذخیره ی موقت داده و دستور استفاده می شود.

    کمک پردازنده

    برای بالا بردن سرعت محاسبات ریاضی در مجموعه عدد های اعشاری و پردازش گرافیکی، از یک تراشه به نام کمک پردازنده (Coprocessor) و با دو نام پردازنده ریاضی MPU و یا پردازنده اعشاری FPU درکنار پردازنده اصلی استفاده می شود.

    اندازه گیری سرعت عملکرد اجرایی رایانه

    به صورت های مختلف سرعت عملکرد اجزای مختلف یک رایانه را بررسی می کنند، بیشتر اجزای رایانه برای ایجاد هم زمانی با سایر اجزا، از پالس های ساعت استفاده می کنند ولی خود با سرعت های مختلف کار می کنند. سرعت پالس ساعت به طور معمول بر حسب سیکل بر ثانیه یا هرتز اندازه گیری می شود که به صورت Hz نمایش داده می شود. سرعت پالس ساعت پردازنده در رایانه های امروزی به صورت MHz مگاهرتز یا GHz گیگاهرتز نشان داده می شود.

    روش دیگری که برای بیان سرعت پردازنده وجود دارد این است که بر حسب تعداد دستور در ثانیه بیان شود. به طور معمول اجزای هر دستور به وسیله ی پردازنده به تعداد مشخصی از چرخه های پالس ساعت نیاز دارد که بسته به نوع دستور بین ۲ تا ۵۰ چرخه ی پالس ساعت می باشد. به طور مثال اگر سرعت فرکانس پالس ساعت ۲۰۰ مگاهرتز باشد، یعنی ۲۰۰ میلیون پالس ساعت در هر ثانیه تولید می شود. بنابراین بسته به نوع برنامه کاربردی و دستور های آن، سرعت اجرای پردازنده به نسبت دیگر پردازنده ها قابل اندازه گیری است.

    تعیین نوع پردازنده در رایانه

    یکی از راه های پی بردن به نوع پردازنده دیدن آن به طور مستقیم است ولی با توجه به وجود سیستم خنک کننده روی پردازنده ها به طور معمول این کار صورت نمی گیرد. روش های دیگری وجود دارد که بدون دسترسی به پردازنده می توان نوع آن را تشخیص داد.

    اگر از سیستم عامل ویندوز استفاده می کنید می توانید از پنجره مشخصات سیستم به نوع پردازنده و فرکانس پالس ساعت آن دسترسی پیدا کنید (شکل زیر).

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    در هنگام بالا آمدن سیستم و در اولین صفحه ای که برخی از مشخصات سیستم را نمایش می دهد، نوع پردازنده و فرکانس پالس ساعت آن نیز نمایش داده می شود.

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    نمایش این صفحه در مدت زمان کوتاهی انجام می شود که می توان با فشار دادن کلید درنگ (Pause) آن را نگه داشت. برای ادامه ی کار سیستم باید همان کلید فشار داده شود.

    در بیشتر موارد می توان از نرم افزارهایی استفاده کرد که به منظور ارائه ی مشخصات سیستم تولید شده اند. یکی از این نرم افزارها CPU-Z نام دارد که علاوه بر نوع پردازنده و فرکانس پالس ساعت، مشخصات جزئی تری از پردازنده را نیز ارائه ی می دهد.

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    سوکت پردازنده

    هر پردازنده به صورت تراشه ای جدا از برد اصلی تولید می شود. به محل قرار گرفتن پردازنده روی برد اصلی که ارتباط بین پردازنده و برد اصلی را برقرار می کند سوکت پردازنده می گویند. در ابتدا تراشه های پردازنده به صورت تراشه DIP (دو ردیف پایه در دو طرف تراشه) تولید شده در و روی برد اصلی لحیم می شدند. با بزرگتر شدن پردازنده و افزایش تعداد پایه های آن تراشه های DIP پاسخگوی نیازها نبود.

    یکی از نیازهای کاربران، توانایی برد اصلی برای ارتقای پردازنده بود. به همین دلیل سوکت های PGA همراه با برد های اصلی AT طراحی و به بازار عرضه شد. سوکت های PGA فضای مناسبی برای جا به جایی و ارتقای پردازنده ها ایجاد کرد ولی بیشتر کاربران برای نصب پردازنده های خود روی این سوکت ها دچار مشکل بودند. همچنین نصب خنک کننده روی پردازنده های ۴۸۶ به بعد کار بسیار مشکلی بود.

    برای افزایش اطمینان از درستی نصب پردازنده و جلوگیری از آسیب رسیدن به آن، ZIF روی بردهای اصلی قرار گرفت. با قرار گرفتن اهرمی در کنار این سوکت سوکت های کاربران با کمترین فشار و با اطمینان بیشتر می توانند، پردازنده را در جای خود قرار دهند.

    بیشترین آسیب به پردازنده ها در زمان نصب و یا جداسازی آن ها وارد می شود. برای کم کردن این آسیب ها در سوکت های جدید که LGA نام دارند، پایه های رابط پردازنده روی سوکت ها قرار می گیرد و هیچ پایه ای روی پردازنده ها وجود ندارد. با توجه به افزایش توان مصرفی پردازنده های جدید تلاش شده است تا در این سوکت ها انرژی به شکل بهتری توزیع شود. در این سوکت ها نصب سیستم خنک کننده راحت تر است و در زمان نصب آن، فشار کمتری به برد اصلی و پردازنده وارد می شود.

    گذرگاه ها و پردازنده

    همان طور که در بخش برد اصلی گفته شد سیستم رایانه دارای گذرگاه داده برای انتقال داده ها و گذرگاه آدرس برای دست یابی به مکان مورد نظر و گذرگاه کنترل برای ارسال سیگنال های کنترلی به وسیلە پردازنده و دیگر سخت افزارهاست. گذرگاه ها برای ارتباط بین اجزای مختلف سیستم طراحی شده اند و گذرگاه سیستم که به طور مستقیم به پردازنده وصل شده است ارتباط میان پردازنده و حافظه ی اصلی را برقرار می کند که به آن FSB نیز می گویند.

    گذرگاه سیستم بیشترین مقدار تبادل داده را نسبت به دیگر گذرگاه ها انجام می دهد و به همین دلیل بیشتر کاربران و سازندگان سیستم های رایانه ای، مشخصات این گذرگاه را به عنوان یکی از عوامل مهم و تأثیرگذار بر عملکرد سیستم مورد توجه قرار می دهند.

    پردازنده ی (Cpu) کامپیوتر را بهتر بشناسیم

    جدول زیر خلاصه ای از ویژگی های هفت نسل از پردازنده های اینتل را نشان می دهد.

    نسل

    پردازنده خطوط داده خطوط آدرس حافظه قابل آدرس دهی ولتاژ کاری پردازنده (ولت)

    توضیحات

    اول

    (XT)

    ۸۰۸۸ ۸۰۸۶ ۸ ۱۶ ۲۰ MB 1 ۵ حداکثر می تواند ۳۲۰۰۰۰ دستور در ثانیه را اجرا کند.

    برای کار با اعداد اعشاری از یک کمک پردازنده به نام ۸۰۸۷ استفاده می کند که روی برد اصلی به صورت DIP نصب شده است.

    دوم

    (AT)

    ۸۰۲۸۶ ۱۶ ۲۴ MB 16

    ۵

    توانایی اجرای ۱۲۰۰۰۰۰ دستور در ثانیه را دارد.

    کمک پردازنده ۸۰۲۸۷ را دارد که روی برد اصلی نصب شده است.

    استفاده از حالت حفاظت شده.

    سوم

    SX 80386 DX 80386 ۱۶ ۳۲ ۳۲ GB 4

    ۵

    از فناوری پردازش خط لوله استفاده می کند.

    کمک پردازنده ۸۰۲۸۷ را دارد که روی برد اصلی نصب شده است.

    استفاده از حافظه نهان بر روی برد اصلی که در برخ از مدل ها در داخل پردازنده قرار دارد.

    چهارم

    DX 80486 ۲DX ۸۰۴۸۶ ۴DX ۸۰۴۸۶ ۵DX ۸۰۴۸۶ ۳۲ ۳۲ GB 4

    ۵

    ۵

    ۳/۳

    ۳/۳

    توانایی اجرای ۲۰ میلیون دستور در ثانیه را دارد.

    اولین پردازنده ای که قابلیت ساعت دوگانه استفاده شود.

    اولین پردازنده ای که حافظه نهان در داخل آن قرار گرفته است.

    در این نسل و به بعد، کمک پردازنده به درون پردازنده انتقال یافته است.

    از فناوری پردازش موپر اسکالر استفاده می کند.

    پنجم

    Pentium Pentium MMX ۶۴ ۶۴ ۳۲ ۳۲ GB 4 GB 4

    ۳/۳

    ۷/۲-۳/۳

    از فناوری پردازش موپر اسکالر به همراه Rise و Cisc استفاده می کند.

    ششم

    Pentium PRO Pentium II Pentium III ۶۴ ۶۴ ۶۴ ۳۲ ۳۲ ۳۲ GB 4 GB 4 GB 4

    ۳/۳ یا ۱/۳

    ۸/۲ یا ۲

    ۸/۲ یا ۸/۱

    از فناوری SSE استفاده می کند.

    در نسخه های آخر حدود ۱۴۰۰۰۰۰۰۰ ترانزیستور دارد.

    هفتم Pentium IV ldquo;Prescott rdquo; ۶۴ ۳۲ GB 4 ۷/۱

    پشتیبانی از مجموعه دستورات جدید SSE2

    تبلیغات
    برچسب ها
    منابع
    نویسنده
    آتوسا الهی
    آتوسا الهی

    نا مشخص
    مجموع پست ها: 35 مجموع سوالات: 0 مجموع پاسخ ها: 0
    مطالب مرتبط
    تبلیغات
    سایر آموزش های لوازم دیجیتال
    پرسش و پاسخ
    ۰ پاسخ
    ۰ امتیاز
    اندروید سیستم ریکاوری
    آموزش تصویری ریست فکتوری تبلت های لنوو Lenovo A7-40, A7-50
    ۰ پاسخ
    ۰ امتیاز
    اندروید سیستم ریکاوری
    آموزش تصویری ریست فکتوری تبلت های لنوو Lenovo A7-40, A7-50
    ۱ پاسخ
    ۰ امتیاز
    asus f102 تعویض باتری
    آموزش تعویض باتری لپ تاپ ایسوس Asus X551CA
    ۰ پاسخ
    ۰ امتیاز
    نوع رم برای dell5010?
    آموزش تعویض حافظه RAM لپ تاپ دل Dell Inspiron n5110
    سوالتان را بپرسید
    تبلیغات
    محصولات آموزشی
    فروشگاه