پنل کاربر سبد خرید
ورود / عضویت



ورود
عضویت
بازیابی رمز
ورود / عضویت
۰
کاشت، داشت و برداشت زعفران
کاشت، داشت و برداشت زعفران

کاشت، داشت و برداشت زعفران

تبلیغات
کاشت، داشت و برداشت زعفران
زعفران یکی از ارزشمندترین رستنی های ایران است که با رنگ و رایحه ای دل انگیز و مزه ای دل پذیر جهانیان را مجذوب خود کرده است. گیاهی چند ساله و کم توقع است و از بازدهی اقتصادی بسیار مناسبی نیز برخوردار است.

زمان مصرف آب در زراعت زعفران موقعی از سال است که سایر محصولات به آب نیازی نداشته یا حداقل با مشکل کم آبی مواجه نمی باشند. بنابراین با توجه به شرایط خاص اقلیمی کشورمان که آب یکی از عوامل محدود کننده در توسعه کشاورزی است، زعفران گیاه مناسبی برای کاشت در مناطق خشک و نیمه خشک کشور می باشد. گرانبها ترین گیاه زراعی موجود در روی کره زمین است و تنها گیاهی است که واحد خرید و فروش آن به جای تن و کیلوگرم، مثقال و گرم است. بیشترین سطح زیر کشت زعفران در حال حاضر مربوط به استان های خراسان رضوی، خراسان جنوبی، خراسان شمالی، اصفهان، فارس، کرمان و یزد می باشد.

نیازهای اکولوژیک زعفران

زعفران گیاهی است که در مناطق خشک و نیمه گرمسیر رشد می کند. گرچه در شرایط متنوع آب و هوایی رشد می کند ولی در مناطقی که آب و هوای معتدل و تابستان های خشک و زمستان های ملایم داشته باشد رشد مطلوب تری دارد و کیفیت محصول آن بهتر است. کمربند کشت زعفران در جهان بین عرض جغرافیایی 30 تا 40 درجه شمالی است. این گیاه در یک محدوده حرارتی 15- درجه سانتی گراد در زمستان تا 40 درجه سانتی گراد در تابستان را تحمل می کند. ارتفاع مناطق کشت زعفران از سطح دریا از حدود 800 تا 2300 متر از سطح دریا متغیر است. این گیاه در ارتفاعات بیشتر از 1300 متر محصول مناسب تری تولید می کند.

خاک مناسب زعفران

زعفران هر چند که در تمامی خاک ها اعم از سبک و شنی و یا رسی و سنگین قابل کشت می باشد ولی بهترین رشد و عملکرد را در خاک های هوموس دار با بافت متوسط لومی دارد. عملکرد این گیاه در خاک های نامناسب کاهش می یابد. شوری خاک باعث کوچک شدن و کمی محصول زعفران می شود و خاک هایی که دارای PH بین 8-7 می باشند، مناسب زراعت زعفران است.


فرآیند تولید زعفران

مرحله کاشت

پیاز زعفران پس از کاشت اولیه 7 تا 10 سال متوالی محصول می دهد (البته به توصیه کارشناسان سن اقتصادی حداکثر 5 تا 7 سال است) بنابراین عملیات مرحله کاشت منحصرا در سال اول انجام می گیرد و طی سال های بعد تنها عملیات مربوط به مراحل داشت و برداشت در مزارع زعفران اجرا می شود، در نتیجه مرحله کاشت زعفران از اهمیت خاصی برخوردار است.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

تهیه زمین

زعفران در مناطقی از ایران که آب و هوای معتدل نیمه کویری و زمین های رسی و شنی، دارند کاشت می شود. زعفران کاران عملیات تهیه زمین را که معمولاً از اوایل بهار آغاز می گردد به ترتیب زیر انجام می دهند:

در بهار پس از قطع باران های بهاری و گاورو شدن زمین، مزرعه را به عمق 30-25 سانتی متر شخم می زنند که این زیر و رو کردن زمین برای مبارزه با علف های هرز می باشد. اگر خاک کمی رطوبت داشته باشد کلوخه ها نیز از بین می روند.

پس از انجام این عملیات، زمین را تا اوایل تابستان به حال خود رها می کنند تا مدتی آیش بماند. در زمان کاشت زعفران حدود 30-25 تن در هکتار کود گاوی کاملاً پوسیده و عاری از بذر علف های هرز را با شخم عمیق با خاک مخلوط کرده، سپس بلافاصله (برای ممانعت از تجزیه توسط آفتاب) زمین را کاملاً هموار و مسطح می کنند. پس از عملیات ردیف کشی با توجه به شیب زمین، کرت هایی ایجاد می کنند و زمین مرزبندی می شود. بزرگی و کوچکی کرت بستگی به فاصله منابع آبی از کرت ها دارد و هر چه منبع آب نزدیک تر باشد، کرت را بزرگ تر و هر چه منبع دورتر باشد، کرت کوچک تر تهیه می کنند.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

انتخاب پیاز (بنه) مناسب برای کشت زعفران

تکثیر زعفران از طریق پیاز صورت می گیرد. پیازهایی که برای کاشت انتخاب می شوند بایستی دارای وزن بیش از 8 گرم و دارای جوانه انتهایی سالم و بدون پوسیدگی باشند، هرچه پیاز درشت تر باشد محصول به دست آمده مرغوب تر و عملکرد سال های ابتدایی کشت بیشتر خواهد بود. به همین دلیل معمولا پیازها را از مزارع 3 تا 4 ساله انتخاب می کنند.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

در هر صورت هنگامی که برگ ها کاملا خشک شدند (از اواسط خرداد ماه) پیاز ها را از خاک در می آورند که معمولا به دو روش انجام می گیرد. روش اول به نام پیاز خشکه کن است، به این صورت که پیازها را به وسیله بیلچه یا خیش از زمین در می آورند روش دیگر را پیاز تر کن گویند که زمین را آبیاری و پس از گاورو شدن، پیازها را از زمین خارج می کنند که در این روش پیازها کمی مرطوب خواهند بود. از این روش زمانی استفاده می گردد که کاشت سریع و بلافاصله مورد نظر باشد زیرا انبار کردن پیاز مرطوب نیاز به مراقبت های ویژه دارد.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

نگهداری پیازهای خشکه کن معمولا به این صورت انجام می شود که پیازهای درشت و سالم را جدا نموده و در انبارهای خشک و دارای تهویه مناسب تا ارتفاع 20 تا 30 سانتی متر انباشته و تا اواخر تابستان (مرداد و شهریور)، که زمان کاشت است، نگهداری می کنند. برای جلوگیری از هرگونه آلودگی قارچی، پیازها را با سموم قارچ کش مناسب ضدعفونی می کنند و به هنگام کاشت، غلاف قهوه ای رنگ روی آن را جدا می کنند به طوری که آخرین لایه روی پیاز بماند.

کاشت، داشت و برداشت زعفران


چگونگی کاشت

کاشت زعفران به دو صورت انجام می گیرد:

  • کاشت دستی با بیل:

در ردیف هایی با فاصله 10 تا 20 سانتی متر، چاله هایی به عمق 10 تا 15 سانتی متر به فاصله 10 تا 20 سانتی متر روی ردیف کنده و 3 تا 5 پیاز سالم داخل آن طوری قرار می دهند که جوانه انتهایی آن به طرف بالا باشد و روی آن به ارتفاع 5 تا 10 سانتی متر خاک ریخته و آن را با ماله می پوشانند.

  • کاشت با گاوآهن:

در این روش پس از تهیه و تسطیح زمین، شیارهای موازی و به فاصله حدود 25-20 سانتی متر و عمق 10 تا 15 سانتی متر با گاوآهن ایجاد کرده سپس پیازها را به فاصله 5-10 سانتی متر می کارند. مقدار پیاز مصرفی، بستگی به وزن پیازها دارد. معمولا 3 تا 7 تن پیاز در هکتار کشت می نمایند، البته باید توجه داشت هرچه پیاز بیشتری جهت کشت استفاده شود در سال های اول برداشت بیشتری خواهید داشت.

زمان کاشت پیاز زعفران

پیاز زعفران از نیمه اردیبهشت و بعد از زرد شدن و خشکیدن برگ ها به خواب می رود و تا اوایل تیرماه در خواب کامل و حقیقی به سر می برد. بنابراین در همین مدت که هوا نیز گرم نشده، بهترین موقع کندن یا درآوردن پیاز از مزرعه قبلی و انتقال و کشت آن در مزرعه جدید است. توصیه می شود یک تا دو هفته پس از درآوردن پیازها، اقدام به کشت آن ها در مزرعه جدید گردد زیرا در غیر این صورت به دلیل گرم بودن هوا و زمین و درصد رطوبت نسبی فوق العاده کم هوا، ممکن است پیازها در اثر از دست دادن رطوبت آسیب ببینند.

تاخیر در کشت پیازها موجب ظهور ریشه ها و خسارت به رشد بهینه آن ها می شود. جا به جایی پیازها در مرداد و شهریور به گل آوری همان سال شدیدا لطمه می زند و این یکی از دلایل کم محصولی سال اول در مزارع زعفران کاری می باشد زیرا در مرداد و شهریور اندام های گل در داخل جوانه پیاز درحال شکل گیری می باشند (خواب ظاهری) هم چنین گرمای هوا و خاک در این دو ماهه برای سلامت پیاز مضر است. تراکم کاشت پیاز زعفران در الگوهای کشت سنتی بین 3 تا 7 تن در هکتار متغیر است و معمولا به طور متوسط 5 تن در هکتار می باشد که به صورت دستی، نیمه مکانیزه و مکانیزه می تواند انجام شود.

کوددهی زعفران

زمان کاشت پیاز در گل آوری زعفران:

کاشت، داشت و برداشت زعفران

کود حیوانی: سطح مزرعه زعفران را از سال اول به بعد، پیش از اولین آبیاری، با مقداری کود حیوانی کاملا تخمیر شده (بدون تخم علف های هرز) می پوشانند که علاوه بر تأمین مواد غذایی مورد نیاز، پوشش گرمی برای پیازها خواهد بود.

کود شیمیایی: با توجه به آزمون خاک توصیه می شود امّا در صورت لزوم در سال بعد، با توجه به نوع خاک، پیش از اولین آبیاری، کود اوره حدود 150 کیلوگرم، کود فسفات به میزان 100 کیلوگرم و پتاس 50 کیلوگرم در هکتار را در مرحله سله شکنی (چهار شاخ زدن) با خاک مخلوط می کنند.

مرحله داشت زعفران

زعفران گیاهی است چندساله که پس از کاشت، 5 تا 7 سال متوالی محصول می دهد. بنابراین عملیات داشت در مزارع زعفران از اهمیت زیادی در کیفیت تولید دارد. از زمان کاشت پیاز تا زمان گلدهی زعفران، زمین را پس از هر آبیاری، سله شکنی کرده و خاک مزرعه را کاملا نرم و علف های هرز را از بین می برند. این عملیات در طول سال های بهره برداری از نیمه اول شهریور ماه شروع و به وسیله شن کش اقدام به سله شکنی به عمق 8 تا 6 سانتی متر می نمایند. سایر عملیات داشت عبارت اند از: آبیاری، کوددهی، دفع آفات و بیماری ها.

آبیاری:

اولین آبیاری از نظر رشد جوانه، گل و علف پیاز اهمیت زیادی دارد. اولین آبیاری در مناطق سرد سیر از دهم مهرماه و در مناطق گرم سیر از اوایل آبان شروع می شود که باعث رشد گل خواهد شد. اگر چنان چه پیش از مهر ماه آبیاری صورت گیرد به جای گل برگ ظاهر می شود. به هر حال پس از گاورو شدن زمین اقدام به سله شکنی نموده سپس مزرعه را تا باز شدن گل ها به حال خود رها می کنند. پس از جمع آوری گل ها که بدیهی است در سال اول تعداد آن ها محدود می باشد، اقدام به آبیاری دوم می نمایند.

از سال اول به بعد، معمولا پیش از اولین آبیاری در ماه های شهریور و مهر، کود دامی را در سطح زمین پخش کرده و سپس آبیاری می کنند. پس از گاورو شدن زمین خراش هایی به عمق 10-5 سانتی متر در خاک ایجاد می کنند که باعث رشد آسان تر جوانه شده و از طرفی کود با خاک مخلوط می شود.

به هر حال تعداد دفعات آبیاری زعفران بستگی به بارش باران دارد، در هر صورت معمولا تا 5 بار زمین زعفران آبیاری می شود که از آب دوم به بعد با فاصله 20 روز تا یک ماه و گاهی بیشتر آبیاری تا پایان اسفند و گاه تا فروردین انجام می گیرد. آبیاری مزارع جدید الاحداث زعفران با سامانه های نوین آبیاری (نظیر آبیاری تیپ یا قطرهای، ...) بهره وری از نهاده ها را بالا و سبب افزایش عملکرد می شود.


آفت ها، بیماری ها و علف های هرز زعفران

آفت های زعفران: آفت های زعفران عبارت اند از:

کرم های Ditylenchus clipoaci: (به سیب زمینی و سیر نیز حمله می کند) که به پیاز زعفران حمله و پس از مدتی باعث باد کردن و فاسد شدن آن می گردد. برای مبارزه با این آفت از روش های زیر استفاده می شود:

  • نگهداری پیازها در آب 34-44 درجه به مدت 3 ساعت پیش از کاشت.
  • ضد عفونی کردن پیازها به وسیله سولفور دو کربن.
  • آبیاری با آب های آمونیاک دار.

کنه پیاز زعفران: این کنه با فعالیت بر روی پیاز و دمبرگ باعث تضعیف گیاه می شود. گیاهان آلوده در اوایل بهار سریع تر خزان می کنند، که برای مبارزه از روش های زیر استفاده می شود:

  • کشت عمیق تر پیازها در مناطق آلوده (20 سانتی متر).
  • کاهش عمر بهره برداری از مزارع.

موش ها: که خسارت زیادی به بنه های زعفران وارد می کنند و در اثر زخمی کردن آن ها، باعث فساد می شوند. موش ها را بایستی با روش های مناسب و توصیه شده توسط مراجع ذیصلاح از بین می برد.

خرگوش ها: با زخمی کردن پیازها و خوردن برگ ها، صدمه زیادی به گیاه وارد می کنند.

بیماری های زعفران

پیاز زعفران ممکن است مورد حمله قارچ های متفاوتی به شکل زیر قرار گیرند:

بیماری زوال زعفران: این بیماری نوعی قارچ است که به سطح پیاز حمله کرده و بر روی آن لکه های ارزنی شکل سرخ رنگ ایجاد و به تدریج به داخل بنه نفوذ می کند. نفوذ این قارچ به داخل پیاز موجب برآمدگی هایی در سطح آن و پوسیدن و خشک شدن برگ ها می گردد. این قارچ محصولات دیگری چون سیب زمینی، چغندر قند و یونجه را نیز مورد حمله قرار می دهد. کشاورزان با این بیماری به روش های زیر مبارزه می کنند:

  • نکاشتن پیاز زعفران پس از گیاهان هم میزبان.
  • جمع آوری و سوزاندن پیازهای آلوده.
  • ضدعفونی کردن زمین با سولفور دو کربن به مقدار 250 کیلوگرم در هکتار.
  • نکاشتن پیاز زعفران در زمین های آلوده برای مدت 6 تا 8 سال.
  • سایر روش های توصیه شده توسط مراجع ذیصلاح.

بیماری سیاهک زعفران: عامل این بیماری قارچی به نام فوماگو است. این قارچ بر روی برگ های زعفران نشو و نما می کند و کم کم به پیاز زعفران می رسد. با این بیماری به روش زیر مبارزه می شود:

  • جمع آوری و سوزاندن برگ ها و پیازهای آلوده.
  • پیازها را پیش از کاشت با سموم مناسب در مقابل بیماری های قارچی ضد عفونی می کنند.
  • سایر روش های مناسب توصیه شده توسط مراجع ذیصلاح.

بیماری ورم پیاز: این بیماری، تولید ورم های شاخی در سطح پیاز می کند، در این وضعیت پیازها معمولا کوچک تر از حد طبیعی شده و در ضمن خود بوته نیز کوتاه تر از حد طبیعی می شود.

علف های هرز زعفران: علف های هرز اغلب از طریق بذر زیادی که تولید می کنند، تکثیر می شوند و بذر آن ها از راه باد، آب، حیوانات و انسان از نقطه ای به نقطه دیگر انتشار می یابد. برای از بین بردن علف های هرز شیوه های زیادی وجود دارد اما معمولا ترکیب دو یا چند روش نتیجه مناسب تری به دست می آید. با علف های هرز به روش های مکانیکی، زراعی، بیولوژیکی و شیمیایی مبارزه می کنند، اما در زراعت زعفران روش مکانیکی به ویژه وجین متداول است و روش شیمیایی با توجه به خواب تابستانی زعفران با سموم کم خطر عملی می باشد.


وجین زعفران

با توجه به این که بوته زعفران ضعیف، کوتاه و ظریف است، وجین از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا چنانچه زمین کشت از وجود علف های هرز پاک نشود پس از مدتی تمام مزرعه را پوشانده و نابودی آن ها به سختی امکان پذیر خواهد بود. بنابراین در پنج ماه بهار و تابستان که پیاز زعفران دوره استراحت تابستانی خود را می گذراند، کشاورزان با استفاده از وسایل دستی و ماشینی، به راحتی علف های هرز را از بین می برند.

کشاورزان از بردن ماشین آلات سنگین به داخل زمین خودداری می کنند زیرا این وسایل باعث کوبیدگی سطح خاک می شوند. در هر صورت اولین وجین زعفران پس از برداشت گل ها (گل پاک)، دومین آن به فاصله یک ماه پیش از آبیاری و پس از شخم زمین و وجین سوم به هنگام برداشت زعفران و سرانجام آخرین وجین در فصل تابستان انجام می شود.

مرحله برداشت گل زعفران

مرحله برداشت محصول دشوارترین و پر زحمت ترین و در عین حال حساس ترین مرحله زراعت زعفران است که شامل چیدن گل و جدا کردن کلاله از گل می باشد. این مرحله به شیوه سنتی صورت می گیرد که متکی بر نیروی انسانی بسیار و صرف هزینه فراوان است. برداشت گل با توجه به شرایط آب و هوایی هر منطقه معمولا از آبان ماه شروع می شود. مدت گلدهی زعفران 20 روز است که بیشترین گل در هفته اول شکفته می شود.

چون عمل برداشت گل باید پیش از طلوع خورشید صورت گیرد. بنابراین کشاورزان و خانواده آن ها صبح خیلی زود زیر نور چراغ های زنبوری به طور ردیفی روی مزارع حرکت می کنند و گل ها را می چینند و در سبدهای حصیری می ریزند به طوری که روی هم فشرده نشوند. پس از برداشت گل، آن ها را به خانه یا کارگاه برده و سریع اقدام به جدا کردن کلاله های زعفران می کنند.

جدا کردن کلاله از گل های زعفران

پس از برداشت گل از زمین باید کلاله سه شاخه ای زعفران از گل جدا گردد. محصول زعفران در حقیقت قسمتی از مادگی گیاه می باشد که شامل خامه و کلاله آن می شود و بر اساس همراه بودن نسبت وزنی خامه با کلاله دسته بندی می گردد. در ایران معمولا زعفران تولیدی به چند شکل تقسیم بندی می شود. یکی از اصطلاحاتی که از دیرباز در این زمینه مورد استفاده قرار می گرفته زعفران دخترپیچ است.

این نوع زعفران شامل قسمت کلاله و خامه، (قسمت سرخ و قسمت سفید یا زرد رنگ زعفران) می باشد که در فارسی به آن زعفران دسته ای نیز گفته می شود و در خارج از کشور آن را به عنوان زعفران Bunch (دسته ای) یا Red White (سرخ و سفید) می شناسند.

از نام های جدیدتری که مرسوم شده، زعفران سرگل یا به اصطلاح عامیانه زعفران سرقلم است که از زعفران دسته ای تولید می شود، بدین نحو که قسمت های زرد آن را با قیچی کردن و سپس با استفاده از روش الکتریسیته ساکن جدا می نمایند و زعفرانی تمیزتر و کاملا قرمز به دست می آورند که در زبان انگلیسی به آن All Red (کاملا سرخ) گویند و مشابه زعفرانی است که کوپه Coupe (قطع شده یا بریده) خوانده می شود.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

بعدها زعفران هایی را که برای تهیه آن ها مستقیما قسمت قرمز (تنها شامل مقدار بسیار کمی از زردی) را از گل جدا می کنند زعفران پوشال نامیدند، شاید به این دلیل که این نوع یک حالت حجیم و پوشال مانند پیدا می کند، که البته بعضی معتقدند این اسم مناسبی نیست و باید نام بهتری برای این نوع زعفران انتخاب شود.

هر کدام از این زعفران ها ممکن است درجه یک یا دو و مرغوب یا نامرغوب باشند و هیچ یک را نمی توان به دیگری ترجیح داد. آنچه که مسلم است قدرت رنگ دهی و کیفیت زعفران دسته به مراتب پایین تر از انواع دیگر زعفران است، همین طور از نظر روش خشک کردن چون با تاخیر خشک می شود و در واقع بخشی از قدرت رنگ دهی را در طول فرآیند خشک کردن از دست می دهد و کیفیت پایین تری دارد.

روش خشک کردن زعفران

زعفران تازه را برای نگهداری طولانی تر باید خشک نمود. روش خشک کردن تعیین کننده کیفیت و ارزش نهایی زعفران می باشد. عطر خاص زعفران در هنگام خشک کردن در اثر هیدرولیز شدن ترکیبات پیکروکروسین و آزاد کردن سافرانال تولید می گردد.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

روش های خشک کردن عبارت اند از:

  1. روش سنتی ایران.
  2. روش اسپانیایی.
  3. روش های صنعتی.

روش سنتی ایرانی

این روش مستلزم خشک کردن زعفران در سایه و یا اتاق گرم و خشک برای حدود 8 تا 12 روز می باشد. در این روش امکان رشد و تکثیر میکرو ارگانیزم ها و افزایش آلودگی و همچنین کاهش قدرت رنگ دهی در اثر فعالیت آنزیم ها، به دلیل طولانی بودن زمان خشک کردن، وجود دارد.

روش اسپانیایی

زعفران بر روی الکی با شبکه توری ابریشمی و تحت دمای متوسطی حدود 60-50 درجه ی سیلسیوس برای مدت 30 تا 60 دقیقه حرارت غیر مستقیم قرار داده می شود. در این روش رنگ بیشتری نسبت به روش سنتی ایرانی و یا خشک کردن در هوای آزاد، ظاهر می شود و احتمال آلودگی قارچی محدود می گردد. در روش صنعتی، سیستم های خشک کننده ای که به کار می روند بر سه نوع می باشند:

  1. خشک کننده های با انتقال هوا: در اینجا هوای داغ با محصول تماس مستقیم پیدا می کند. مهم ترین آن ها خشک کن های تونلی هستند.
  2. خشک کننده های نقاله ای.
  3. خشک کننده های تحت خلاء: از این خشک کننده ها برای موادی که حرارت بالا باعث تخریب مواد موثره آن ها می شود استفاده می گردد.

نکات مهمی که در رابطه با خشک کردن زعفران قابل توجه می باشد عبارت اند از:

  • مدت زمان خشکانیدن کوتاه باشد. زمان جدا شدن و خشکانیدن تا رسیدن به رطوبت مناسب از 24 ساعت بیشتر نشود.
  • از حرارت یکنواخت و غیرمستقیم (حدود 60 درجه ی سیلسیوس)، خشکانیدن زعفران، استفاده شود.
  • رطوبت نهایی زعفران در پایان این مرحله از 10 درصد بیشتر نباشد.

بسته بندی و نگهداری زعفران

پس از خشک کردن و سرد نمودن، زعفران را داخل ظروف مناسب قرار می دهند. زعفران ممکن است در ظروف شیشه ای، پاکت های پلی اتیلنی (L.D) قوطی های پلی اتیلنی (H.D) و یا پاکت های آلومینیومی لایه دار بسته بندی شود. زعفران باید پس از بسته بندی برای جلوگیری از فشرده شدن، داخل کارتن قرار گیرد و هنگام ترابری در جعبه های چوبی یا فلزی گذاشته شود. زعفران باید در مکان بهداشتی، درجه حرارت و رطوبت مناسب و دور از نور نگهداری شود. درجه حرارت محل نگهداری زعفران نباید از 20 درجه سانتی گراد بیشتر باشد.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

موارد بهداشتی برداشت و جداسازی زعفران از گل

  1. حتی المقدور سعی شود صبح زود و قبل از اینکه آفتاب تمام سطح مزرعه را بپوشاند اقدام به جمع آوری زعفران شود.
  2. گل ها را در سبد یا ظرف تمیزی جمع آوری و در اولین فرصت به محل جداسازی منتقل نمایند.
  3. محلی که برای نگهداری گل ها تا زمان جداسازی در نظر گرفته می شود باید کاملاً پوشیده، سرد، دور از گرد و غبار و شدت تابش نور آفتاب باشد.
  4. اگر مقدار زیادی گل در روزهای پرگلی جمع آوری شده باشد بایستی در نگهداری آن ها دقت کافی معمول و از انباشت آن ها روی هم و همچنین تماس آن ها با زمین باید جلوگیری شود
  5. مدت نگهداری گل نباید از 10 ساعت تجاوز نموده و ترتیبی باید اتخاذ شود که بلافاصله پس از برداشت گل اقدام به جداسازی شود. محیط جداسازی نزدیک محل نگهداری وکاملاً باید بهداشتی و تمیز باشد.
  6. قبل از شروع به کار جداسازی بایستی کارگران ناخن های خود را کوتاه نموده و دست ها را با آب و صابون شسته و خشک نمایند.
  7. افرادی که حساس به گرده گل باشند باید حتما جلوی دهان و بینی را با دستمال تمیز یا ماسک های مخصوص بپوشانند.
  8. در حین کار نباید دست ها مجددا آلوده و با نقاط مختلف بدن تماس داشته باشند، در این صورت شست وشوی مجدد دست ها با آب و صابون ضروری است. همچنین کاربرد دستکش های یک بار مصرف در هنگام انجام کار ضروری است.
  9. پس از اینکه 150 تا 200 گرم زعفران تر در ظرف مخصوص جمع آوری شد باید بلافاصله به خشک کردن زعفران با الک و هیتر اقدام گردد.
  10. به منظور کنترل آلودگی های میکروبی که امروز می تواند به عنوان یکی از مشکلات اصلی محصول زعفران مطرح باشد، علاوه بر رعایت دقیق موارد ذکر شده فوق باید دقت شود که کود آلی حداقل 1 تا 2 ماه قبل از اولین آبیاری وشروع برداشت گل به زمین داده شود.

کاشت، داشت و برداشت زعفران

چگونگی تشخیص زعفران تقلبی

به علت گرانی این محصول در بازار، سودجویان در پی عرضه زعفران تقلبی هستند، یعنی از طریق ریشه های رنگ کرده پیاز معمولی، پرچم های گل رنگ و ریشک های ذرت، زعفران تقلبی به بازار می دهند. بنابراین معمولا برای شناخت زعفران از روش های زیر استفاده می شود:

  1. در اثر سوزاندن زعفران نباید بیش از 5 تا 7 درصد خاکستر بماند.
  2. تجزیه شیمیایی زعفران
  3. با قرار دادن زعفران بین کاغذ صافی و فشار دادن آن نباید لکه های چربی بر روی کاغذ مشاهده شود.
  4. هنگام فشردن با دست، زعفران باید کاملا خشک و شکننده باشد.
  5. زعفران خالص به رنگ نارنجی تیره و طعم آن تلخ و دارای بوی تند و عطر مخصوص و محرکی است که آب دهان را به رنگ زرد طلایی در می آورد.
  6. اگر کمی از زعفران با 10 میلی لیتر بنزین مخلوط گردد، نباید ترکیب آن زرد رنگ بشود.
تبلیغات
برچسب ها
منابع
نویسنده
مهتاب حمیدی راد
مهتاب حمیدی راد عضو تیم استپ هلپ

در حال حاضر دانشجو رشته مهندسی صنایع می باشم و در زمینه تولید محتوا فعالیت می کنم
مجموع پست ها: 81 مجموع سوالات: 0 مجموع پاسخ ها: 0
مطالب مرتبط
تبلیغات
سایر آموزش های زعفران
پرسش و پاسخ
۰ پاسخ
۰ امتیاز
آیا دستگاه سرخ کن ارزش تعمیر دارد؟
آموزش بازکردن و تعمیر دستگاه سرخ کن
سوالتان را بپرسید
تبلیغات
محصولات آموزشی
فروشگاه